Son günlerde Türkiye ile Azerbaycan arasına soğukluk girmeye çalışanlar oldu. İki tarafın medyasında da, bazı çevrelerde de bu iş bilinçli şekilde yürütülmek istendi. Amaç belliydi: İlişkileri dinamitlemek, araya mesafe koymak. Elçilik önünde gösteri yapanlar çıktı. Sosyal medyada kışkırtıcı dil kullananlar çoğaldı. İlham Aliyev'e hakaret yağdıranlar oldu. Aynı zamanda Azeri kamuoyunu da aynı üslupla kışkırtmaya çalışanlar vardı. Bir anda ortalık gerildi. Bu gerilim yüzünden Aliyev, Türkiye'de yapılan Türk Dünyası toplantısına gelmedi. Normal şartlarda gelmesi beklenen bir programdı. Gelmemesi de ilişkilerdeki soğukluğun işaretiydi. Herkes fark etti. Ama tam o noktada Erdoğan'ın tavrı devreye girdi. Her seferinde olgun bir üslup kullandı. Provokasyonlara cevap vermedi. Sertleşmedi. Soğukkanlı kaldı. Sabrını korudu. Karşı taraftan gelen kışkırtmaları da, içeriden yükselen sesleri de aynı olgunlukla geçiştirdi. Sonunda Zafer Günü dolayısıyla Bakü'ye gitti. Aliyev ile gayet samimi bir kucaklaşma yaşandı. O kucaklaşma, araya girmeye çalışanların hepsini bir anda boşa çıkardı. Soğukluk havası dağıldı. İlişkiler yeniden rayına oturdu. Erdoğan'ın sabrı işte tam burada meyvesini verdi. Kışkırtmalara kapılmamıştı. İlişkileri korumuştu. Bakü'deki o samimi görüntü de bunun en net sonucu oldu. İki ülke arasında soğukluk olursa bundan kimler faydalanır? İçeride bazı çevreler, dışarıda da bazı güçler. İsrail bu işin başında geliyor. Çünkü Azerbaycan, Ankara'nın Türk dünyasına açılan kapısı. Jeopolitik olarak son derece önemli bir müttefik. Aynı zamanda büyük bir enerji gücü. İlişkilerin bozulması ne Türkiye'nin ne de Azerbaycan'ın işine gelir. İki tarafın da kaybedeceği bir tablo oluşur. İşte o yüzden Erdoğan sabretti. Provokasyonları boşa çıkardı. İlişkileri düzeltti. Bu düzelme her iki ülke için de hayati önemde. Türk dünyasının kapısı açık kaldı. Jeopolitik ortaklık zedelenmedi. Kışkırtmaya çalışanlar ise boşuna uğraşmış oldu. Erdoğan'ın sabrı, o sabır sayesinde atılan adım, bütün bu süreci tersine çevirdi. Bakü'deki kucaklaşma da bunun en açık deliliydi.